Wydaje się, że mogą być zaangażowane w wyspecjalizowane szlaki metaboliczne, takie jak inicjacja translacji „niezależna od eIF2” lub reinicjacja.
eIF3 eIF3 niezależnie od innych czynników inicjacji wiąże podjednostkę 40S rybosomu, wiele czynników inicjacji oraz komórkowy i wirusowy mRNA.
U ssaków eIF3 jest największym czynnikiem inicjującym, złożonym z aż 13 podjednostek (a-m). Jego masę cząsteczkową szacuje się na ~800 kDa. Białko to kontroluje składanie małej podjednostki na mRNA mającym czapeczkę lub IRES. eIF3 może wykorzystywać kompleks eIF4F lub, alternatywnie podczas wewnętrznej inicjacji, IRES, by umieścić nić mRNA w pobliżu miejsca wyjścia podjednostki 40S, promując w ten sposób składanie funkcjonalnego kompleksu preinicjacyjnego.
W wielu ludzkich nowotworach podjednostki eIF3 ulegają nadmiernej (podjednostki a, b, c, h, i, i m) i niedostatecznej (podjednostki e i f) ekspresji. Jeden z potencjalnych mechanizmów wyjaśniających ten brak regulacji bazuje na odkryciu, że eIF3 wiąże określony zestaw transkryptów mRNA regulujących proliferację komórek oraz reguluje ich translację. eIF3 pośredniczy również w sygnalizacji komórkowej poprzez S6K1 i mTOR / Raptor, regulując tym samym translację.