W drugiej połowie XVII wieku powstał rękopis Nowego Testamentu, który w 1996 opublikował Heinz Schuster-Šewc. Pierwszy pełny przekład Nowego Testament wydał drukiem Jan Bogumil Fabricius w 1709, zaś Stary Testament opublikował Jan Bjedrich Fryco w 1796. W latach 1860–1868 opublikowano edycję zrewidowaną Biblii. Po raz ostatni Nowy Testament wydano w 1895. Biblia dolnołużycka stała się podstawą dolnołużyckiego języka literackiego.
Górnołużyckie przekłady Początek górnołużyckich przekładów biblijnych i piśmiennictwa górnołużyckich protestantów wiąże się z działalnością Michała Frencla (1628–1706), który w 1670 wydał przekład Ewangelii według św. Mateusza i św. Marka, a później Nowy Testament (1706). Jego tłumaczenie włączono w zrewidowanej wersji do pełnej Biblii protestanckiej (1728). Stała się ona podstawą wariantu języka literackiego górnołużyckich protestantów, który różnił się od wariantu katolickiegoJednolity, bezwyznaniowy język górnołużycki powstał w drugiej połowie XIX wieku.. W latach 1728–1905 ukazało się 11 wydań tej Biblii.