Te właśnie rodzaje chłopstwa stanowiły jedną warstwę społeczną, będącą później podstawą struktury państwa bizantyńskiego. Problemem, z jakim borykał się Herakliusz, było słabe zaludnienie ziem zniszczonych wojnami. Działki w pierwszej kolejności przyznawano żołnierzom, którzy wycofali się wskutek najazdów w głąb państwa, a niegdyś stacjonowali przy jego granicach. Następnie ziemie przydzielano członkom elitarnych oddziałów rekrutowanych głównie spośród wojowniczych plemion Kaukazu i Azji Mniejszej. Ponadto do systemu stratei włączano w pewnym stopniu ludność wiejską. W czasach następnych cesarzy dojdzie do masowego przesiedlania ludności słowiańskiej w liczbie nawet wielu dziesiątek tysięcy. Słowianie pojawili się na Bałkanach w granicach cesarstwa w VI wieku i stanowili duży problem, dlatego takie rozwiązanie było ogromną korzyścią i wzmocniło liczebnie szeregi stratiockieGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 160.. Wielkim orędownikiem przesiedlania Słowian był zwłaszcza cesarz Justynian II Rhinotmetos rządzący na przełomie VII i VIII wieku. Z samym przydziałem ziem nie było dużych problemów, ponieważ po okresie wojen były one zniszczone, opustoszałe i leżały odłogiem. Dlatego nie brakowało ziemi dla nikogo.