Przewodnikiem kooperatywy stał się Chaganlal Parekh, popularnie znany jako Chaganbapa. Początkowo kobiety wytwarzały dwie różne jakości papad, by za niższą cenę sprzedać tę gorszą. Chaganbapa poradził im, aby zrobiły standardową papadę i zalecał, aby nigdy nie szli na kompromis w kwestii jakości. Podkreślał znaczenie prowadzenia kooperatywy jako przedsiębiorstwa gospodarczego i posiadanie właściwej księgowości.
Lijjat rozwinęła się jako kooperatywa. Początkowo mogły do niej dołączyć młode dziewczyny, ale później ustalono, że minimalny próg wiekowy to osiemnaście lat. W ciągu trzech miesięcy było około 25 kobiet wytwarzających papady. Wkrótce zakupiono wyposażenie dla firmy, naczynia, szafki, piece itp. W pierwszym roku roczna sprzedaż organizacji wyniosła 6 196 rupii. Natomiast Nieudane papady rozdawano wśród sąsiadów.
W pierwszym roku kobiety musiały wstrzymać produkcję na cztery miesiące w porze deszczowej, ponieważ deszcz uniemożliwiał wysychanie papad. W następnym roku rozwiązały problem, kupując koję i kuchenkę. Papady były przechowywane na koi i piecu pod koją, aby proces suszenia mógł odbywać się pomimo deszczu.