Grupa zyskała spory rozgłos drogą pantoflową i dzięki artykułom w gazetach miejscowych. To pomogło zwiększyć liczbę członkiń. W drugim roku od 100 do 150 kobiet dołączyło do inicjatywy, a pod koniec trzeciego roku liczyła ona już ponad 300 osób. Do tego czasu przestrzeń siedmiu założycielek nie mogła już pomieścić pracownic i składników, więc wyrobiona mąka była rozdzielana między członkinie, które zabierały ją do domów i robiły papady. Te następnie były przywożone do ważenia i pakowania.
Próba założenia oddziału na przedmieściach Malad w Mumbaju w 1961 nie powiodła się. W 1962 grupa wybrała dla swoich produktów nazwę Lijjat (w języku gudźarati oznacza „smaczne”). Nazwa, zaproponowana przez Dhirajbena Ruparela, została wybrana w konkursie zorganizowanym w tym celu, z nagrodą pieniężną 5 rupii. Organizacja przyjęła nazwę Shri Mahila Griha Udyog Lijjat Papad. W wielu językach indyjskich Mahila oznacza "kobiety", Griha - "dom", Udyog - "przemysł". W latach 1962–63 roczna sprzedaż papad pomogła uzyskać 182 000 rupii.