W lipcu 1966 Lijjat zarejestrowała się jako stowarzyszenie na mocy ustawy o rejestracji stowarzyszeń nr 1860. W tym samym miesiącu, z rekomendacji Chaganbapy, U. N. Dhebar, przewodniczący KVIC osobiście skontrolował Lijjat. KVIC lub Khadi Development and Village Industries Commission jest ustawowym organem powołanym przez rząd Indii w celu rozwoju przemysłu wiejskiego. We wrześniu 1966 KVIC formalnie uznała Lijjat za jednostkę należącą do „grupy przemysłu przetwórstwa zbóż i roślin strączkowych” na mocy ustawy o Khadi i Village Industries Act. Została ona również uznana za „przemysł wiejski". W 1966 KVIC przyznała jej kapitał obrotowy 800 000 rupii i dopuściła pewne ulgi podatkowe.
Próba założenia oddziału w mieście Sangli w 1966 nie powiodła się. Pierwszy oddział poza Maharasztrą został założony w Valod w Gujarat w 1968. Po olbrzymim sukcesie, jaki odniosły ich papady, Lijjat rozpoczęła produkcję innych produktów, takich jak khakhra (1974), masala (1976), vadi, pszenne atta i wyroby piekarnicze (1979). W latach siedemdziesiątych XX wieku Lijjat założyła młyny mąki (1975), wydział drukarski (1977) i wydział opakowań polipropylenowych (1978).