Grupa zainicjowała także kilka nieudanych produktów, takich jak skóra chałupnicza (1979), zapałki (1979), agarbatis (kadzidła).
W lipcu 1979 sekretarz generalny związku zawodowego próbował ingerować w sprawy Lijjat, wysuwając pewne żądania w imieniu kilku sióstr-członkiń. L. C. Joshi, rzecznik pracy w Mumbaju i znany ekspert ds. stosunków przemysłowych, został wezwany do konsultacji. Na temat „Kto jest właścicielem Lijjata?” oznajmił, że członkinie-siostry są kompetentne do samodzielnego podejmowania decyzji i nie jest możliwe, aby zewnętrzna agencja ingerowała w wewnętrzną pracę Lijjat. W 1985 oddział Lijjata w Jabalpur został przejęty przez jednego z Shantilal Shah jako jego własny oddział, który prowadził z pomocą Sanchalika (szefa oddziału), którym była żona jego pracownika. Lijjat poddała się ogromnym naciskom i sądowym nakazom zawieszenia w celu naprawienia sytuacji.
W 1987 Lijjat zakupiła nowy lokal w Kamal Apartments w Bandrze, na przedmieściach Mumbaju. Siedziba statutowa została przeniesiona do Bandra ze skutkiem od lipca 1988. W 1988 r. Lijjat wkroczyła na rynek mydła z detergentem i mydłem Sasa. Roczna sprzedaż Sasa wynosiła 500 mln rupii, co stanowiło 17% całkowitego obrotu Lijjat w 1998. W marcu 1996 w Mumbaju otwarto 50. oddział Lijjat.