Analogicznie stosowano też likopodium do przesypywania pigułek (zapobiegało to ich sklejaniu się) i w kosmetyce (w proszkach do makijażu).
Wewnętrznie stosowano likopodium dawniej (stosowano dawkę 1–3 g trzy razy dziennie), z czasem coraz rzadziej, w połowie XX wieku głównie w postaci nalewek spirytusowych. Wykorzystywano w ten sposób zarodniki w leczeniu chorób wątroby i dróg moczowych, uważane były za lek uspokajający, przeciwbólowy, rozluźniający, stosowane były przy kamicy nerkowej i żółciowej, w krztuśccu i astmie oskrzelowej. Jeszcze szerszy był zakres ich stosowania w homeopatii. Wykorzystywano też likopodium w weterynarii ludowej (w przypadku biegunki u bydła i przy zarazie płucnej).
Leczniczo preparaty z zarodnikami widłaka stosowane były w medycynie tradycyjnej. W medycynie eksperymentalnej i nowoczesnej nie są wykorzystywane. Substancje czynne (alkaloidy) wykazujące działanie na zdrowie ludzi zawarte są w zielu widłaka, a nie w zarodnikach.