Materiał wybuchowy Ze względu na dużą zawartość tłuszczów likopodium jest łatwopalne, przy czym ostrożnie podpalone płonie ogniem spokojnym i równym. Zmieszane z powietrzem jest wybuchowe, spalając się w bardzo gwałtownym i jasnym płomieniu, nie dając przy tym niemal wcale dymu. Z tego powodu likopodium znalazło zastosowanie podczas tworzenia efektów specjalnych w przemyśle filmowym, w teatrach, występach kuglarskich, wykorzystywano je jako źródło światła przy wywoływaniu zdjęć w początkach fotografii, w sztucznych ogniach (popularnie było wykorzystywane przez pirotechników chińskich), przy wyrobie amunicji smugowej i flar oraz czyszczenia kominów (wypalania sadzy).
Inne zastosowania W nauce zarodniki widłaków wykorzystane zostały w końcu XVIII wieku przez Ernesta Chladniego w doświadczeniach nad teorią rozchodzenia się dźwięków. August Kundt w 1866 za pomocą likopodium zademonstrował akustyczną falę stojącą. Piotr Lebiediew w 1900 dzięki likopodium wykrył istnienie ciśnienia światła (odchylił cienki strumień zarodników spadających w rurce próżniowej za pomocą strumienia światła). Zarodniki widłaków wykorzystywane były także jako posypka w wyrobach lateksowych (prezerwatywach, rękawiczkach chirurgicznych). W pierwszych dziesięcioleciach XX wieku wielkie ilości likopodium wykorzystywane były w odlewnictwie.