Wiele ze swoich późniejszych analiz poświęci telewizji i jej stopniowemu upadkowi za sprawą ekonomii niedbalstwa, jakie charakteryzowało „rewolucję konserwatywną” jako ideologiczną podbudowę neoliberalizmu chicagowskiej szkoły ekonomii„Do wytworzenia wstrząsów i zniszczeń psychologicznych, społecznych i gospodarczych, a w konsekwencji do sparaliżowania myśli i zduszenia w zarodku wszelkiej alternatywnej możliwości, w ogólniejszej perspektywie służy technologia, zwłaszcza od czasów konserwatywnej rewolucji, której Milton Friedman był głównym ideologiem” (Bernard Stiegler, Wstrząsy. Głupota i wiedza w XXI wieku, tłum. Michał Krzykawski, PWN, Warszawa 2017, s. 107)..
W 1968 Stiegler przerwał edukację na II klasie liceum i zaangażował się w wydarzenia paryskiego maja 1968. W tym samym roku zapisał się do Francuskiej Partii Komunistycznej, by opuścić ją osiem lat później z powodu proradzieckiej polityki Georges’a Marchais, ówczesnego pierwszego sekretarza PCF.