Doświadczenie więzienne Po 1968 podejmował się różnych prac: był zwykłym robotnikiem, pracował w biurze architektonicznym, odpowiadał za planowanie prac konserwacyjnych w Sarcelles, by wreszcie osiedlić się wraz ze swoją pierwszą żoną i córką Barbarą w gospodarstwie rodziny żony, położonym nieopodal Monflanquin, i zostać rolnikiem. Susza, która nawiedziła w 1976 część Europy zmusiła go do sprzedaży gospodarstwa. Założył wówczas małą restaurację w Tuluzie, by następnie w byłym klubie nocnym urządzić bar muzyczny o nazwie „Piana dni” i organizować koncerty muzyków jazzowych. To tam poznał Gérarda Granela, filozofa wykładającego na Uniwersytecie w Tuluzie i pasjonata jazzu, który zostaje jego przyjacielem. Ponieważ jednak bar nie przynosił dochodów, a bank odmówił mu prawa do korzystania z przyznanego debetu, Stiegler postanowił dokonać skoku na bank, aby spłacić debet. Próba zakończyła się powodzeniem. Następnie okradł trzy inne agencje bankowe.
Podczas ostatniej próby rabunkowej z bronią w ręku Stiegler został przyłapany przez policję na gorącym uczynku, a następnie skazany na karę więzienia, która, dzięki pomocy dobrego adwokata, wyniosła jedynie pięć lat. Stiegler publicznie wyznawał, że bez kary więzienia źle by skończył.