Znaczenie wiejskiej spółdzielczości spożywców zostało jednak zapomniane, głównie ze względu na powojenne przekształcenia, które doprowadziły do likwidacji tych placówek i tym samym – ruchu społecznego.
Spółdzielnie te dla wzmocnienia swojej pozycji i lepszej realizacji celów, tworzyły szereg organizacji, by na początku 1935 roku zintegrować się i wspólnie z miejską spółdzielczością kredytową utworzyć jeden związek rewizyjny – Związek Spółdzielni Rolniczych i Zarobkowo-Gospodarczych. Naczelną organizacją całego ruchu spółdzielczego była Państwowa Rada Spółdzielcza, będąca szczególną spółdzielczo-państwową instytucją skupiającą zarówno reprezentantów ruchu, jak i przedstawicieli rządu.
W 1937 roku było ogółem 12 860 spółdzielni zrzeszających 3016 tys. członków, w tym było 3383 spółdzielni rolniczo-handlowych i spożywców, 1804 spółdzielni spożywców i 1408 spółdzielni mleczarskich.