Andrzej Nagórski herbu Ostoja (ur. XI 1643 na Rusi Czerwonej, zm. 31 VII 1710 w Krakowie) – prof. retoryki i teologii moralnej, prefekt szkół jezuickich, misjonarz, rektor kolegiów w Kaliszu i w Lublinie, sekretarz prowincjała polskiego (1703‑1705).

Życiorys thumb|left|260px|Kolegium jezuickie w Kaliszu Andrzej Nagórski przyszedł na świat w listopadzie 1643 na Rusi CzerwonejEncyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564–1995, oprac. L. Grzebień SJ, Kraków 1996, s. 449.. Studiował retorykę, prawdopodobnie we Lwowie. Do zakonu jezuitów wstąpił 26 sierpnia 1660 roku w Krakowie. Po ukończeniu seminarium nauczycielskiego podjął studia filozoficzne w Kaliszu, które trwały od 1663 do 1666 roku. Następnie studiował teologię w Poznaniu, gdzie przyjął święcenia kapłańskie ok. roku 1674. Po odbytych studiach pełnił funkcję socjusza prokuratora prowincji (porządkował archiwum prowincji w Krakowie w latach 1675‑1676). Następnie był profesorem retoryki w Brześciu Litewskim i w seminarium nauczycielskim w Lublinie do 1680 roku. W latach 1680‑1683 był prefektem szkół i profesorem teologii moralnej w Lublinie. Pełnił też, w tym mieście, funkcję prefekta konwiktu i bursy muzycznej a także regensa seminarium duchownego do 1685 roku. W latach 1687‑1688 był superiorem w Krasnymstawie, gdzie tworzył podwaliny przyszłego kolegium.