Przez kolejnych pięć lat był misjonarzem dworskim Feliksa Potockiego. W tym czasie działał na rzecz pojednania Rusinów z Kościołem katolickim. W latach 1693‑1695 był prefektem szkół i profesorem teologii moralnej w Jarosławiu a następnie, w latach 1695‑1702, regensem seminarium duchownego w Lublinie. Kolejny rok przebywał w Kaliszu, gdzie pełnił funkcję rektora kolegium. Następnie był sekretarzem prowincjała polskiego w latach 1703‑1705. W czasie okupacji szwedzkiej przeniósł się do Lublina, gdzie kierował jako rektor tamtejszym kolegium jezuickim do 1708 roku. W tym czasie musiał pertraktować z przebywającym w mieście carem Piotrem IA. Królikowska, Profesorowie jezuickich seminariów nauczycielskich od XVI do XVIII wieku. Słownik biograficzny, [w:] "Studia i materiały do dziejów jezuitów polskich" pod red. A. P. Biesia SJ i L. Grzebienia SJ, t. XXVI, s. 111.. W latach 1698–1707 reprezentował kolegium jezuickie w sprawach sądowych wytaczanych przeciwko Żydom lubelskimi, głównie o niespłacane pożyczki przez starszych synagogiMateriały źródłowe do dziejów Żydów w księgach grodzkich lubelskich za panowania Augusta II Sasa 1697-1733, oprac. H. Gmiterek, Lublin 2001, nry: 40, 256, 613, 653, 693, 700..