Jego praca składała się z czytania aktualnych książek, dyskutowania z inteligentami, a później pisania tekstów na wyznaczone tematy pod nadzorem mentorów [...] założył biblioteki z książkami w języku żydowskim i próbował wprowadzić robotników do bogatej literatury końca XIX w., szczególnie do dzieł protestu społecznego [...]. Młodzi «półinteligenci», przesiąknięci żydowskością, uważali imiona [Icchoka Lejbusza] Pereca i [Dawida] Pińskiego za święte. […] Wykorzystanie «półinteligentów» stworzyło w ten sposób emocjonalny związek, który miał dotrzeć do samego serca ruchu, dumę z żydowskiej kultury ludowej, która – delikatnie mówiąc – była tłumiona wśród zrusyfikowanej inteligencji”.
Ostatnie lata życia i śmierć W 1906 r. Sender i Tajbeczke Zeldow powrócili do Wilna, a dwa lata później przenieśli się do Petersburga. Sender publikował swoje teksty na łamach bundowskiej prasy. W 1917 r. został redaktorem i wydawcą partyjnego organu prasowego „Der Werker”. Zmarł w 1924 r. w wyniku ataku serca.
Tajbeczke pracowała jako dentystka w fabryce tekstylnej. Do końca życia „pozostała pełną wiary bundystką”. Zmarła w 1935 r. w Leningradzie. Na jej pogrzebie przemówiła Anna Rozental, towarzyszka z Bundu.