na najtrudniejszym oddziale dla prostytutek przymusowo leczonych.

Bardzo szybko zaczęły do niej dołączać kolejne współtowarzyszki. W stosunku do władz szpitala występowała już jako przełożona zgromadzenia, w ciągu kilku dni gromadząc siedem osób pragnących prowadzić życie zakonne. 6 stycznia 1928 złożyła prywatne śluby zakonne na ręce ks. prof. Jana Adameckiego. Z końcem 1927 było dwadzieścia kandydatek, a z końcem 1928 roku czterdzieści osiem kandydatek do życia zakonnego. Zgromadzenie początkowo funkcjonowało jako świeckie Stowarzyszenie „Samarytanki”, którego statut – w dniu 13 marca 1926 – został zatwierdzony przez Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej. Odtąd stowarzyszenie posiadało osobowość prawną i możliwość działania na terenie całej Polski. Zgodnie ze statutem stowarzyszenia „Samarytanki” - jego celem było szerzenie Królestwa Bożego, nie tylko przez doskonałe wypełnianie ślubów czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, ale również przez opiekowanie się chorymi w szpitalach epidemicznych, skórno-wenerycznych, oraz urządzanie sal zajęć i domów pracy.

Od 1925 Zgromadzenie prowadziło w podwarszawskim Henrykowie (dzisiaj w dzielnicy Białołęka) przy ul. Modlińskiej 257 Zakład dla Upadłych Dziewcząt „Przystań”, kierowany pierwotnie przez Jadwigę Jaroszewską, a później przez s. Benignę Umińską.