23 sierpnia 1930 kard. Aleksander Kakowski erygował Stowarzyszenie Sióstr Samarytanek Krzyża Chrystusowego, jako pobożne stowarzyszenie (), przez co otrzymało ono kościelną osobowość prawną. Za sprawą dekretu milcząco zostały zatwierdzone konstytucje samarytanek ułożone dla osób prowadzących życie zakonne, uznana została także zależność stowarzyszenia od władzy kościelnej. Uzyskano pozwolenie na prowadzenie życia wspólnego i używanie jednolitego stroju nawet poza domem stowarzyszenia.
Samarytanki stały się stowarzyszeniem prowadzącym życie wspólne. Kuria Warszawska pozwalała na składanie ślubów, wyznaczała spowiedników dla poszczególnych domów, uznawała kaplice sióstr, a po zatwierdzeniu stowarzyszenia samarytanek jako pobożnego stowarzyszenia, nakazała także odbycie kapituły generalnej. Podczas I kapituły generalnej w Karolinie, w dniu 20 października 1930, s. Wincentę Jadwigę Jaroszewską jednogłośnie wybrano pierwszą przełożoną generalną. Kapitule przewodniczył bp Stanisław Gall. Dzięki jego wstawiennictwu Kuria Warszawska zwróciła się do Stolicy Apostolskiej z prośbą o zatwierdzenie nowego zgromadzenia, w efekcie czego Stolica Apostolska poprosiła o obszerniejsze informacje o zgromadzeniu i nadesłanie jego konstytucji.