Późnym latem 1932 m. Wincenta przebywała najpierw na kuracji w Vichy, a potem zatrzymała się u benedyktynek w Jouarre, we Francji. Pobyt za granicą dał jej możliwość adaptowania duchowości benedyktyńskiej do możliwości zgromadzenia kontemplacyjno-czynnego. Uzyskała też duchową afiliację do opactwa mniszek benedyktynek w Jouarre i do opactwa benedyktynów w La Pierre-qvi-Vire, we Francji. Po konsultacji z opatem Fulbertem Glories z La Pierre-qvi-Vire - osobiście przedstawiła zgromadzenie i jego konstytucje na kongresie opatów benedyktyńskich w Rzymie. Z pomocą opata prymasa, o. Fidelisa von Stozingena, założycielka samarytanek uzyskała aprobatę dla połączenia duchowości benedyktyńskiej z posługą na rzecz osób dotkniętych nędzą duchową. Opat prymas wyjednał w kongregacji dołączenie do nazwy zgromadzenia określenia: „benedyktynki”.