Jewfimij Karski, uważany za ojca językoznawstwa białoruskiego, w latach 1903–1922 prowadził szeroko zakrojone badania, których ukoronowaniem było opublikowanie jego przełomowego, trzytomowego dzieła „Białorusini”. Praca ta zawierała szczegółowe badania dialektów białoruskich i zawierała jego „Etnograficzną mapę plemienia białoruskiego”. Wysiłki Karskiego znacząco posunęły naprzód akademickie badania języka i kultury białoruskiej, podkreślając jej odrębną tożsamość w szerszym kontekście studiów wschodnioeuropejskich. mały|upright=1.3|Mapa etnograficzna Jewfimija Karskiego, 1903; utor zaznaczył tereny Polesia Zachodniego jako obszar występowania dialektu małoruskiego (języka ukraińskiego), ale do obszaru występowania dialektów białoruskich włączył znaczne terytoria współczesnej Polski, Litwy, Łotwy, Rosji i Ukrainy