Badanie języka białoruskiego w Imperium Rosyjskim Zainteresowanie badaniem języka lokalnej ludności zaczęło się pojawiać w społeczności akademickiej pod koniec XIX wieku. Izmaił Sriezniewski i Ołeksandr Potebnia uważali, że dialekty białoruskie stanowią część południoworosyjskiego języka. Większość badaczy tamtego okresu dość sceptycznie spoglądała na perspektywy instytucjonalizacji języka białoruskiego. Znany etnograf i kolekcjoner białoruskiego folkloru stwierdził: „Białoruska mowa ludowa nigdy nie stanie się językiem literackim, pisanym i książkowym”.
Mimo początkowego sceptycyzmu, pod koniec XIX i na początku XX wieku nastąpił okres rozkwitu badań języka białoruskiego. Aktywnie rozwijały się badania historii, kultury, tradycji i szczególnych cech narodu białoruskiego. Wcześni pionierzy, tacy jak i Jan Czeczot, zaczęli dokumentować białoruskie tradycje ustne i folklor, podkreślając niezależny charakter języka białoruskiego i jego dziedzictwo kulturowe. Ich wkład położył solidny fundament pod późniejsze prace badawcze w tej dziedzinie.