Ten kolejny krok w stronę feudalizmu różnił się tylko tym od zachodnioeuropejskich lenn, że pronoja początkowo nie była nadawana na własność i na czas nieograniczony. W rzeczywistości praktyka nadawania Pronoj osłabiała scentralizowaną dotąd władzę cesarza oraz nasilała wspomniany proceder wydzierżawiania podatków, który w czasach ostatnich Paleologów doprowadził państwo bizantyńskie do ruiny, ponieważ w XIV wieku nie było już prawie skąd czerpać podatków. Coraz mniej władzy mieli cesarscy urzędnicy, a coraz więcej możnowładcy. W sferze ekonomicznej od połowy XI wieku dało się odczuć w Bizancjum kryzys finansowy spowodowany spadkiem wartości pieniądza. Nomsima, czyli złota moneta, straciła na wartości poprzez domieszki mniej szlachetnych metali. W ciągu stu pięćdziesięciu następnych lat jej wartość spadła o dziesięć procent. Wybijany od 1092 r. hyperpyron spadł o połowę nominalnej wartości w niewiele ponad dwieście lat. Pod koniec swojego istnienia Cesarstwo Bizantyjskie nie wytwarzało już w ogóle złotych monet.