Po nastaniu Polski Ludowej w 1945 podjął pracę w szkole nr 21 im. Józefa Lompy w Katowicach. Z uwagi na stan zdrowia w 1946 przeprowadził się na Kaszuby do Błądzikowa, gdzie prowadził gospodarstwo rolne i udzielał się w zespołach ludowych. W 1950 osiadł w Warszawie, pracował jako księgowy w KZST, a od 1957 w WPOSWWS, od 1963 w Gminnych Spółdzielniach „Samopomocy Chłopskiej” w Błoniu i w Lesznie. W 1977 przeszedł na emeryturę. Według stanu wojskowych rządu RP na uchodźstwie z 1948 pozostawał w stopniu porucznika. W 1976 został zweryfikowany jako kombatant ZWZ–AK. W tym czasie orzeczeniem wojskowej komisji został uznany inwalidą wojennym z powodu uszczerbku na zdrowiu spowodowanego służbą wojskową. W Warszawie zamieszkiwał przy ul. Sułkowskiego. Od 1974 należał do ZBoWiD, będąc członkiem zarządu Koła nr 5 na Żoliborzu. Tam był przewodniczącym Komitetu Obywatelskiego i Patriotycznego Wychowania Młodzieży, był prelegentem dzielnicowym, pojawiał się w szkołach opowiadając swoje wspomnienia. Współpracował także z innymi organizacjami. Uczestniczył także w I Zjeździe Kurierów i Emisariuszy KG ZWZ–AK w Krakowie w 1988.