Pęcherzyki zewnątrzkomórkowe (ang. Extracellular Vesicles, EVs) – małe, kuliste struktury biologiczne, o średnicy do ok. 5000 nm, posiadające dwuwarstwową błonę lipidową, które są uwalniane przez wszystkie organizmy żywe do przestrzeni pozakomórkowej w warunkach fizjologicznych, a także w stanach patologicznych.
Można stwierdzić ich obecność w niemal wszystkich płynach ustrojowych i macierzy międzykomórkowej. W swoim wnętrzu zawierają bogaty skład biomolekuł, a na powierzchni swoiste markery. Można wyróżnić pewną grupę "klasycznych" znaczników pęcherzyków wspominanych w literaturze, jednak nie są znane znaczniki pozwalające rozróżnić każdą z populacji EVs. Pęcherzyki zewnątrzkomórkowe nie mają zdolności replikacji (ściślej, jest to element ich definicji, nie posiadają funkcjonalnych jąder komórkowych), a ich podstawową funkcją wydaje się być komunikacja międzykomórkowa (bez bezpośredniego kontaktu), w celu przekazywania informacji (np. sygnalizacja, koordynacja działania). Ich liczba i skład są zależne od ich źródła i podłoża ich powstawania (zdrowie lub choroba).