mały|left|Greta Garbo i Mauritz Stiller (1925) Sjöström przeszedł do historii szwedzkiego kina dzięki reżyserii poematu Terje Vigen (1917) według Henrika Ibsena, o żyjącym na skraju ubóstwa rybaku i jego rodzinie, których na początku XIX wieku pogrążyła angielska blokada portu. Autentyzm miejsca akcji, a także romantyczne przedstawienie natury oraz pejzażu stały się później charakterystyczną cechą szwedzkiego kina niemego. Sjöström po sukcesie Terje Vigen nawiązał stałą współpracę z inną pisarką, Selmą Lagerlöf, która dostarczała mu scenariuszy na podstawie własnej twórczości. Jednym z najbardziej udanych filmów Sjöströma i Lagerlöf stał się Woźnica śmierci (1920) o alkoholiku, który po przeżyciu własnej śmierci wędruje po świecie jako furman karawanu Śmierci. Woźnica śmierci wywarł fundamentalny wpływ na filmy Fritza Langa, Friedricha Wilhelma Murnaua i Ingmara Bergmana. W latach 1922–1930 Sjöström próbował swoich sił także w Hollywood, gdzie nakręcił między innymi Szkarłatną literę (1926) i Wicher (1928) z udziałem Lillian Gish. Mauritz Stiller z kolei zdobył uznanie wirtuozerską komedią Erotikon (1920) o wymianie partnerów przez dwie pary, a także uznawanym za jego najważniejsze dzieło Skarbem rodu Arne (1919) o jedynej kobiecie ocalałej z mordu dokonanego na jej rodzinie przez szkocką armię najemną w XVI-wiecznej Szwecji.