Kres szwedzkiej szkole kina niemego przyniosła dokonana przez Stillera adaptacja powieści Lagerlöf Gösta Berling (Gdy zmysły grają, 1924), w której odtwórczynią głównej roli była Greta Garbo; Stiller w 1924 opuścił Szwecję wraz z Garbo, próbując swych sił w Hollywood, jednak to odkryta przezeń aktorka miała szansę na dalszą karierę filmową. Ostatnim z trójki wielkich szwedzkich reżyserów kina niemego był – długo niedoceniany przez historiografię – Georg af Klercker, doświadczony specjalista od kina gatunkowego. Klercker odkrył dla kina szwedzkiego takie techniki posługiwania się obrazem, jak głębia ostrości (Miłość zwycięża, 1916) oraz podziału obrazu na trzy części (Więzień z twierdzy Carlsten, 1916), jednak jego kariera zakończyła się raptownie w 1918.
Szwedzkie kino okresu klasycznego (1930–1960) mały|Ingmar Bergman (1957) Lata 30. XX wieku pod względem poziomu artystycznego okazały się – jak zauważa Tadeusz Szczepański – „dekadą marazmu”. W obliczu Wielkiego kryzysu pozycja Svensk Filmindustri osłabła na rzecz wytwórni prywatnych, których jedynym celem były spekulacja i dążenie do zysku. Następca odsuniętego od Svensk Filmindustri Magnussona, Olof Andersson, kierował się następującą dewizą: „Dobry film to taki film, który się opłaca”.