Na ekranach kin dominowały eskapistyczne komedie z podgatunków lustspel (teatrzyków plenerowych) oraz pilsnerfilmer (filmów biesiadnych). Stan kina szwedzkiego przed II wojną światową podsumowywał szwedzki krytyk Carl Björkman, twierdząc, iż „film szwedzki jest hańbą naszej kultury”.

W trakcie II wojny światowej, w obliczu zagrożenia ze strony hitlerowskich Niemiec spotęgowanego inwazją na Danię i Norwegię w 1940, rządząca w Szwecji socjaldemokracja – mimo formalnie zachowanej neutralności – ukierunkowała kino szwedzkie na prewencyjną mobilizację społeczeństwa. Tzw. filmy wojennego pogotowia pod płaszczykiem kostiumu historycznego (ich akcja toczyła się w przeszłości) uwrażliwiały Szwedów na konieczność przygotowania się na możliwą inwazję. W latach 40. XX wieku artystyczną odbudowę kina szwedzkiego zapowiedziały jednak dopiero filmy Hasse Ekmana i Alfa Sjöberga. Ekman, wsławiwszy się komedią Z tobą w ramionach (1940), poruszał się także w obrębie różnych gatunków;