trwałą sympatię szwedzkiej publiczności zyskał filmem Królewski motłoch (1945) oraz Dziewczyną z hiacyntami (1950), skomponowaną na wzór amerykańskiego Obywatela Kane’a. Sjöberg zyskał uznanie Drogą do nieba (1942), silnie osadzoną w tradycji szwedzkiego protestantyzmu, alegoryczną przypowieścią o walce dobra ze złem. Międzynarodową sławę przyniósł mu jednak Skandal (1944), również alegoryczne przedstawienie młodzieńczego buntu przeciwko autorytarnej szkole.
Mimo to jednak trwająca niska jakość szwedzkiej kinematografii spowodowała, że rząd Szwecji w 1948 nałożył na producentów filmowych 40% podatek od rozrywki, co spowodowało bunt wytwórni filmowych i zahamowanie rodzimej produkcji. Ostatecznie drogą kompromisu szwedzki fiskus postanowieniem rządu zwracał 20% podatku od każdego szwedzkiego filmu. Zapowiedzią renowacji kina Szwecji była neorealistyczna twórczość Erika Faustmana, którego filmy Gdy zakwitną łąki (1946) oraz W obcym porcie (1948) cechowały się zaangażowaną, lewicową retoryką. Zmiany obyczajowe w kraju odzwierciedlał natomiast film Ona tańczyła jedno lato (1951) Arne Mattssona ze sceną kąpieli nagich kochanków. Jednak pod koniec dekady lat 50. XX wieku synonimem szwedzkiego filmu artystycznego stała się dopiero twórczość Ingmara Bergmana.