Jego pierwszym uznanym za arcydzieło filmem był Wieczór kuglarzy (1954), który w kraju został jednak negatywnie przyjęty za skrajnie pesymistyczną i osobistą wizję losów wędrownych cyrkowców. Ugłaskawszy lokalnych krytyków nawiązującym do twórczości Maxa Ophülsa i Jeana Renoira komedią Uśmiech nocy letniej (1955), niebawem stworzył dwa filmy figurujące wśród arcydzieł kina światowego. Pierwszy z nich, Siódma pieczęć (1957), był osadzoną w realiach późnego średniowiecza przypowieścią o rycerzu, który próbuje bezskutecznie wygrać ze Śmiercią grę w szachy o własne życie. Drugi – Tam, gdzie rosną poziomki (1958) – stanowił utrzymaną w tonacji modernistycznej opowieść o cenionym, acz zgorzkniałym nauczycielu akademickim. Ten zaś, grany przez Victora Sjöströma, u kresu życia rozlicza się ze swej przeszłości za pośrednictwem sennych koszmarów oraz wspomnień o ludziach, których uczuć nie potrafił w porę docenić. Po obu filmach, nagradzanych odpowiednio na festiwalach filmowych w Cannes i Berlinie, Bergman z lokalnego artysty nielubianego przez rodzimą krytykę przerodził się w jednego z czołowych reprezentantów kina światowego.