Szwedzkie kino modernistyczne w cieniu Bergmana (1960–1981) mały|left|Bo Widerberg (1960) mały|Jan Troell (2009) W 1962 krytyk filmowy Harry Schein w książce Czy stać nas na kulturę? postulował całościową reformę szwedzkiej kinematografii, która miałaby się dokonać poprzez subsydia udzielane twórcom ze strony państwa. W 1963 parlament Szwecji uchwalił ustawę, na mocy której powstał Szwedzki Instytut Filmowy z Scheinem jako dyrektorem. Jednocześnie wraz za rozluźnieniem obyczajowym szwedzkiego społeczeństwa liberalizacji uległa cenzura. Na reformie skorzystali debiutujący artyści wywodzący się z krytyki filmowej, dziennikarstwa, literatury, aktorstwa i oświaty: Bo Widerberg, Jörn Donner, Vilgot Sjöman, Mai Zetterling i Jan Troell. Widerberg sławę zyskał nowofalowym filmem Wózek dziecięcy (1963) o młodocianej robotnicy, która w wyniku zajścia w ciążę staje się dojrzałą emocjonalnie matką. Manifestem politycznym Widerberga stała się Dzielnica Kruków (1963), ukazująca walkę robotników z lat 30. XX wieku o godny byt, skutkującą triumfem socjaldemokratów nad partią profaszystowską w 1936. Przedłużeniem politycznej tematyki był Ådalen 31 (1971), film o strajku robotniczym z 1931, który został brutalnie stłumiony przez policję.