Franciszek Błociszewski herbu Ostoja (ur. 25 IX 1671 w Wielkopolsce, zm. 10 V 1743 w Jarosławiu) – ksiądz, jezuita, profesor etyki, matematyki, filozofii, prawa kanonicznego, teologii pozytywnej, polemicznej i scholastycznej, prefekt studiów w Kaliszu (1718-1720) i Krakowie (1720-1721) oraz rektor kolegiów jezuickich w: Krośnie (1721-1724), Sandomierzu (1726-1727), Toruniu (1729-1732) i Jarosławiu NMP (1739-1742).
Życiorys thumb|left|160px|Katarzyna z Bukowieckich Błociszewska, matka ks. Franciszka thumb|left|160px|Dawne kolegium jezuickie w Sandomierzu Franciszek Błociszewski urodził się 25 IX 1671 r. w rodzinie szlacheckiej Błociszewskich h. Ostoja, wywodzącej się z Błociszewa w dawnym pow. kościańskim województwa poznańskiegoAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, Wielkopolska t. I, Warszawa 1883, s. 59.. Był synem Stanisława i Katarzyny Bukowieckiej, dziedziców wsi Mnichy, Tuczępy, Miłostowo i innych. Miał liczne rodzeństwo, siostry: Ludwikę 1v. Sczaniecką 2v. Bieniewską, cześnikową latyczowską, Katarzynę Kwilecką, Zofię Swieykowską, Annę Soszyńską, Jadwigę Kosicką, Teresę 1v. Główczewską 2v. Drachowską, Konstancję Pomorską oraz dwóch braci: Macieja Franciszka i Krzysztofa.