Nazajutrz, w odległości 60 Mm na wschód od Lerwick, zatopiony został kolejny norweski parowiec – pochodzący z 1883 roku „Stegg” (463 BRT), transportujący stemple z Arendal do Newcastle upon Tyne (zdarzenie miało miejsce na pozycji , a śmierć poniósł jeden marynarz).
W maju UC-41 oraz pozostałe okręty wchodzące w skład 1. Flotylli (U-71, , UC-29, UC-31, UC-33, UC-42, UC-44, UC-45, UC-49, UC-50, UC-51, UC-55, UC-75 i UC-77) postawiły wokół Wysp Brytyjskich 50 zagród minowych.
11 czerwca okręt zatopił u wybrzeży Caithness zbudowany w 1897 roku norweski parowiec „Breid” o pojemności 1062 BRT, płynący z Fredrikshald do Hartlepool z ładunkiem stempli (nikt nie zginął). 16 lipca U-Boot storpedował bez ostrzeżenia zbudowany w 1898 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Valentia” (3242 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy na trasie Cardiff – Dakar. Statek zatonął w odległości 70 Mm na południowy zachód od Bishop Rock, a na jego pokładzie śmierć poniosło trzech marynarzy). Cztery dni później w zachodniej części kanału La Manche UC-41 stoczył dwa nierozstrzygnięte pojedynki artyleryjskie ze statkami-pułapkami HMS „Viola” i HMS „Vala”. 25 lipca okręt podwodny zatopił zbudowany w 1899 roku uzbrojony brytyjski zbiornikowiec „Oakleaf” (8106 BRT), poruszający się w konwoju eskortowanym przez pięć niszczycieli.