Celem natarcia było opanowanie miasta, ściągnięcia na siebie odwodów sowieckich i odwrócenie uwagi od natarcia 3 Dywizji Piechoty Legionów na Brzostowicę Wielką.
Walki pod Międzyrzeczem 20 września 15 pułk ułanów przybył do Prużan i maszerował dalej przez Mielniki, Zalesie, Truchowicze, do Huty. Tu otrzymał zadanie wykonania zagonu przez Łysków, Podorosk, Międrzyrzecz na Zelwę.
Do Podoroska pułk współdziałał z II batalionem 58 pułku piechoty. Wyparł nieprzyjaciela z Huty i Łyskowa, ale pod Podoroskiem sowiecka piechota, wspierana przez tulski pułk kawalerii, zatrzymała polskich ułanów. Dopiero wsparcie batalionu 58 pp i baterii artylerii spowodowało, że nieprzyjaciel został wyparty z Podoroska i cofnął się na Międrzyrzecz.
23 września wzmocniony baterią artylerii konnej 15 pułk ułanów ruszył do natarcia w kierunku na Mielniki – Międzyrzecz – Zelwę. Osłaniał on prawe skrzydło Grupy Operacyjnej gen. Władysława Junga maszerującej na Wołkowysk. Zadaniem ułanów było też utrzymanie łączności taktycznej z sąsiednią 14 Wielkopolską Dywizja Piechoty.