thumb|Uczta Baltazara, obraz Washingtona Allstona (1817). Nitokris przedstawiona jako postać pomiędzy Baltazarem a prorokiem Danielem Nitokris (gr. Νιτωκρις) – legendarna królowa babilońska znana jedynie ze wzmianek u Herodota (Dzieje I 184-187).
Zgodnie z przekazem Herodota Nitokris panowała nad Babilonem pięć pokoleń po Semiramidzie, a swą mądrością przewyższała nawet samą Semiramidę. Prowadzić miała rozległe prace budowlane w mieście i jego okolicy: poprzez wykopanie sieci dodatkowych kanałów i sztucznego jeziora zmieniła bieg Eufratu powyżej Babilonu, a w samym mieście umocniła nabrzeża i wzniosła pierwszy most przez tę rzekę. Herodot donosi również, że została pochowana nad jedną z bram miasta, a jej grób otworzył Dariusz I Wielki. Jej mężem miał być Labynetos, a z jej synem, noszącym to samo imię, toczyć miał wojnę Cyrus II Wielki.
Niewiele wiadomo o historycznych źródłach legendy o Nitokris. Jej imię wydaje się być pochodzenia egipskiego a nie babilońskiego: sam Herodot w innym miejscu Dziejów (II 100) wspomina o egipskiej królowej o imieniu Nitokris, a jeszcze inna Nitokris, będąca córką faraona Psametycha I, wzmiankowana jest w egipskich źródłach pisanych.