Jako historyczny pierwowzór babilońskiej Nitokris uczeni wskazują najczęściej Naqi’ę, małżonkę asyryjskiego króla Sennacheryba i matkę Asarhaddona, ewentualnie Adda-guppi', wpływową kobietę na dworze babilońskiego króla Nabuchodonozora II i matkę Nabonida. Prace budowlane Nitokris uczeni łączą z kolei ze znanymi ze źródeł pisanych wielkimi projektami budowlanymi Sennacheryba, Asarhaddona i Nabuchodonozora II.
Ponieważ Herodot (Dzieje I 185) mówi o niej jako o królowej panującej w Babilonie wkrótce po zdobyciu Ninos (tj. Niniwy) przez Medów, które miało miejsce w 612 p.n.e., to przez większość badaczy jest uważana za żonę Nabuchodonozora II, który zaczął panować w 604 p.n.e., lub za córkę Nabuchodonozora, a żonę Labynetosa utożsamianego z Nabonidem i matkę Baltazara, ostatniego panującego w Babilonie. Ponieważ szczegóły jej życia są niepewne, Nitokris stała się przedmiotem naukowego sporu wśród badaczy.
Nitokris w kulturze Postać Nitokris została przedstawiona na nieukończonym obrazie Belshazzar's Feast (Uczta Baltazara, 1817–1843) autorstwa amerykańskiego malarza Washingtona Allstona. Jest również jedną z postaci oratorium Belshazzar autorstwa Georga Friedricha Händla (1745).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Królowie Babilonu