Utwory zebrane przez Europaeusa wzbogaciły nowe wydanie Kalevali w 1849 roku, opracowane przez Eliasa Lönnrota (1802–1884). Sam Europaeus przekazywał Lönnrotowi wskazówki dotyczące struktury i treści eposu, które jednak nie zostały w pełni uwzględnione. Europaeus opowiadał się m.in. za pozostawieniem run w ich oryginalnej formie.
Pod koniec lat 40. XIX w. Europaeus zaczął interesować się przeszłością ludów ugrofińskich i ich językami. W 1848 roku jako pierwszy dotarł do Karelów Twerskich.
W latach 1847–1850 Europaeus wydawał czasopismo „Suometar”, którego celem była promocja języka fińskiego.
W kolejnych latach zainteresowania Europaeusa skupiły się na językoznawstwie, historii i archeologii. Podczas kolejnych wypraw poszukiwał osad fińskich m.in. na Półwyspie Kolskim. Na terenie rosyjskiej Laponii znalazł karelską wioskę Vieljärven. W sumie przeprowadził siedem wykopalisk archeologicznych w rejonie Aunusu, Nowogrodu i Tweru. Celem badawczym Europaeusa było określenie pochodzenia i pokrewieństwa języków ugrofińskich na podstawie badań nad ugrofińskimi nazwami miejscowości oraz badań kraniologicznych. Wyniki swoich badań opublikował w pracach Tietoja suomalais-ungarilaisten kansojen muinaisista olopaikoista (1868–1870) i Die Stammverwandtschaft der meisten Sprachen der alten und australischen Welt (1870).