Do końca lipca 1920 pozostawał komendantem PKU Włocławek i dowódcą włocławskiego garnizonu. Wobec zbliżającego się zagrożenia ze strony Rosji Radzieckiej uczyniono go odpowiedzialnym za wykonanie fortyfikacji dla obrony Włocławka. W sierpniu 1920 dowodził skutecznie obroną Włocławka przed oddziałami III Korpusu Kawalerii Gaja Byżyszkiana, będąc od 11 sierpnia tr. oficjalnie mianowanym dowódcą obrony Wisły na 3 pododcinku (od Dobrzynia nad Wisłą do byłej granicy pruskiej). Trzon podległych mu sił stanowił wówczas batalion zapasowy 14 pułku piechoty dowodzony przez podpułkownika Alojzego Buntnera.
We wrześniu 1920 stanął na czele delegacji przyjmującej we Włocławku premiera Wincentego Witosa, który odwiedził to miasto w dniu 18 września. Z dniem 1 maja 1921 przeniesiono go (na mocy dekretu L. 2854 wydanego przez Naczelnego Wodza w dniu 20 kwietnia 1921) w stały stan spoczynku z prawem noszenia munduru i emeryturą. 15 października 1921 został odznaczony Krzyżem Walecznych co ogłoszono w rozkazie L. 2028 ministra spraw wojskowych – gen. por. Kazimierza Sosnkowskiego.