Został zweryfikowany w randze pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Na emeryturze zamieszkał we Włocławku, w domu przy ulicy Łaziennej 7. W kolejnych latach wykazywany był jako emerytowany pułkownik stanu spoczynku. W lutym 1929 dowódca Okręgu Korpusu Nr VIII – gen. bryg. Stefan Pasławski – przyznał płk. Gromczyńskiemu prawo do noszenia Medalu Pamiątkowego za Wojnę 1918–1921. Z dniem 21 marca 1933 został przeniesiony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. W roku 1934 przynależał do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII i pozostawał w dyspozycji dowódcy O.K. Nr VIII. Zajmował wówczas 19. lokatę w swoim starszeństwie pośród pułkowników korpusu piechoty w stanie spoczynku.
Śmierć Emerytowany płk Wojciech Gromczyński zmarł w podwłocławskim Michelinie – w piątek 28 maja 1937. Od dłuższego czasu chorował na serce, a tego dnia rano nastąpił trwający kilka godzin atak, który doprowadził w godzinach południowych do śmierci pułkownika. Pogrzeb odbył się 31 maja 1937 przy udziale korpusu oficerskiego z ppłk. Franciszkiem Sudołem na czele (dowódcą 14 pułku piechoty) oraz delegacji 31 pułku Strzelców Kaniowskich z ppłk. dypl. Janem Ciastoniem (ówczesnym dowódcą pułku).