Spotkaniom przyświęcała idea wymiany opinii na tematy takie, jak funkcje państwa, wolny handel, finanse publiczne, bank hipoteczny Crédit Foncier (założony przez Ludwika Wołowskiego), regulacje rynku i socjalizm.
Do 1845 roku spotkania te nie miały formalnej organizacji, ale każdemu spotkaniu przewodniczył jeden z członków, na ogół był to Pellegrino Rossi, który moderował dyskusję. W 1845 r. wybrano dwóch prezydentów (Charles Dunoyer i Hippolyte Passy), dwóch wiceprezydentów (Horace Émile Say i Charles Renouard), sekretarza (Joseph Garnier) i kwestora (Gilbert Guillaumin). W tym samym roku organizacja ta została wchłonięta przez Société des économistes, a w 1847 r. stowarzyszenie zmieniło nazwę na Société d’économie politique. Towarzystwo rozwijało się wokół sieci znajomych Gilberta Guillaumina i Horacego Saya. Rekrutacja była elitarna i prowadzona w drodze kooptacji. Początkowo członkami SEP byli tylko naukowcy, ekonomiści i dziennikarze, później, od lat sześćdziesiątych XIX wieku, zaczęto także przyjmować wyższych urzędników państwa. Przez pierwsze 50 lat stowarzyszenia nie miało ono swojej siedziby.