W tym samym roku The Dancing Cansinos – na zaproszenie należącego do wytwórni Warner Bros. Vitagraph Studios – wystąpili z członkami Filharmonii Nowojorskiej (NYPO), Metropolitan Opera i szeregiem artystów (Harold Bauer, , Efrem Zimbalist) w ekstrawaganckim prologu muzyczno-tanecznym, poprzedzającym pokaz zrealizowanego w technice dźwiękowej filmu Don Juan (reż. ) z Johnem Barrymore’em w tytułowej roli (w prasie wydarzenie to przedstawiano jako „pierwszą publiczną demonstrację nowego cudu”). Cansino – obserwując wprowadzanie nowatorskiej technologii do filmów, co z kolei prowadziło do zmierzchu wodewilu – szukał dla siebie nowej drogi rozwoju. W następnym roku przeprowadził się z rodziną do Hollywood w Kalifornii. Osiedlili się nieopodal Pico Boulevard; ; ..
Początkowo pracował jako niezależny choreograf przy musicalach realizowanych dla , Metro-Goldwyn-Mayer oraz Warner Bros., a w 1929 – podobnie jak jego ojciec – otworzył oferującą profesjonalne szkolenia z zakresu tańca nowoczesnego, tradycyjnego, baletu i stepowania szkołę tańca, pierwotnie mieszczącą się przy Bulwarze Zachodzącego Słońca. Uchodził za surowego i wymagającego nauczyciela; ; . – wśród jego uczennic były m.in. , Betty Grable, Grace Poggi i ; kroki ćwiczyli też James Cagney, Nancy Carroll, Jean Harlow, Lilyan Tashman i Lupe Vélez;