Abhidharma (sanskr.; pali abhidhamma; chiń. 阿毘達磨 ebidamo; kor. 아비달마 abidarma; jap. apidarma, ahitatsuma; wiet. a-tì-đạt-ma) – termin znaczący właściwie „o dharmie”, tradycyjnie tłumaczony jednak jako „Najwyższa Dharma”.
Powstała w Indiach ponad piętnaście wieków temu stanowi podstawę wszystkich odmian buddyzmu. Swój pełen rozkwit miała w pierwszym tysiącleciu po śmierci Buddy (483 p.n.e. do 517 n.e.) i od tamtej pory została zachowana w dużej mierze w niezmienionej formie przez therawadinów jako część ich pism (tzw. Kanon Palijski). Podstawowe części znajdują się w niemalże identycznej formie przetłumaczone w buddyjskich pismach Tybetu i Chin.
Pojęcie to definiowano odmiennie w różnych okresach rozwoju buddyzmu. Wasubandhu, jeden z największych autorytetów wczesnego buddyzmu, definiował to pojęcie w Abhidharmakośa (Skarbiec Abhidharmy) jako czystą intuicyjną wiedzę, czyste intuicyjne poznanie dharm wraz z uzupełniającymi dyscyplinami (prajñāmalā sānucārabhidharma). Nieco dalej poszedł Asanga, który opisał abhidharmę jako najbliższe, gruntowne (abhimukhata) i trwałe (ābhkşnyāt) postrzeżenie natury istnienia. Jest ona także próbą poszukiwania głębszego znaczenia nauk Buddy (sanskr. sūtrātha) i w końcu służy jako środek powstrzymania i starcia skaz (pali asava, sanskr. aśrava), czy też skalań (pali kilesa, sanskr.