Boki ciała jednolicie poprzecznie prążkowane. Ogon stosunkowo krótki, złożony z 24–28 sterówek (przeważnie 26). Jest to istotna cecha pozwalająca odróżnić bekasy syberyjskie od leśnych, u których ogon składa się z 18 do 26 sterówek, przeważnie 20. Ponadto u bekasów syberyjskich przeważnie 8, a ogółem 6–9 zewnętrznych par sterówek ma niecałe 2 mm szerokości. U bekasów leśnych tak zmodyfikowana jest tylko jedna zewnętrzna para. Barwa dzioba u nasady szarozielona, na końcu ciemnobrązowa. Tęczówka ciemnobrązowa. Nogi szarozielone lub brązowozielone.

Zasięg występowania Zasięg gniazdowania Bekasy syberyjskie gniazdują na terenie północno-środkowej i wschodniej Rosji oraz w Azji Środkowej (część Kazachstanu i Mongolii). Tereny lęgowe ciągną się przez Syberię i Zabajkale po Morze Ochockie.

Granice zasięgu gniazdowania nie są dobrze ustalone. Na zachodzie przechodzą przez północno-wschodnie regiony Uralu. Najdalej wysunięte na północ tereny lęgowe sięgają południowych krańców tundry właściwej, blisko szerokości 70°N. Obejmują między innymi Jamał. Potwierdzono też gniazdowanie na położonym na zachód od niego Półwyspie Jugorskim oraz u wybrzeża pobliskiej Zatoki Chajpudyrskiej. W okolicach rzeki Jenisej bekasy syberyjskie gniazdują do szerokości 68°N.