Tom "czytanie. Pisma" (2017) stanowi debiut poetycki, oparty na obróbce i redukcji istniejących treści, których wynikiem są specyficzne formy językowo-wizualne. Cechuje go minimalistyczna poetyka, akcentująca materialność tekstu oraz kolażowa struktura kompozycyjna, wynikająca z aktywnej lektury różnorodnych źródeł. Efektem tych zabiegów są niepokojące układy słów oraz puste przestrzenie. W tomie dostrzegalne jest połączenie tekstocentryzmu z zaangażowaniem, a typografia odznacza się precyzyjnym opracowaniem formalnym.
"Świergot" (2019), to bardziej dojrzały i spójny projekt poetycki, określany jako "partytura poematu". Łączy on perspektywę intymnych zapisków o ojcostwie z historią powszechną, szczególnie w kontekście wojny w Bośni i Zagłady. Kluczową rolę odgrywają w nim elementy wizualne (rozstrzelone słowa, indeksy nazw geograficznych) oraz dźwiękowe, nadające mu intermedialny charakter. Tom porusza temat troski o dzieci oraz traumy historyczne, a jego struktura sprzyja dekonstrukcji ustalonych form pamięci. W interpretacji Adama Lipszyca "Świergot" stanowi radykalne otwarcie polskiej pamięci zbiorowej, konfrontujące osobiste z historycznym i rozbijające skostniałe sposoby jej ujmowania.