9 sierpnia 1920 pod Długosiodłem koło Wyszkowa został ranny po raz drugi w lewą nogę, powyżej kolana.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w macierzystym 35 pp w Brześciu. W 1922 ukończył kurs dowódców batalionów w Rembertowie. Z dniem 5 października 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. 27 listopada 1927 został przeniesiony z KOP do 60 pułku piechoty w Ostrowie Wielkopolskim. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 211. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu tego roku został wyznaczony w macierzystym oddziale na stanowisko oficera sztabowego pułku. W sierpniu 1929 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. 7 lutego 1930 został przeniesiony na stanowisko oficera placu Białystok. Później zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „komendant placu Białystok”. W lipcu 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji Okręgu Korpusu Nr I, a z dniem 31 października tego roku przeniesiony w stan spoczynku.