Po rodzicach przejęła majątek Adamajcie koło Kroż oraz folwarki Dydweje i Łauksminiszki w powiecie rosieńskim. W 1911 utraciła w wypadku męża Józefa Żenkiewicza, naczelnego inżyniera budowy kolei transsyberyjskiej na odcinku Irkuck – Błagowieszczeńsk – Chabarowsk. Po śmierci męża przejęła ciężar utrzymania rodziny i gospodarowania majątkiem Adamajcie. Podczas pierwszej wojny światowej wynikiem polityki niemieckiego Naczelnego Dowództwa Wschodu tzw. Ober-Ost została wraz z synami wysiedlona z Adamajci. W latach 1915–1919 ukrywała się w Prudku i Homlu. Kilkakrotnie otarła się o śmierć podczas rewolucji bolszewickiej. Podczas pobytu w Homlu była organizatorką sierocińca dla bezdomnych polskich dzieci.
W 1919 powróciła do zniszczonych wojną i rewolucją bolszewicką Adamajci. Odbudowała produkcję rolno–hodowlaną. Sprawnie zarządzała i wdrożyła w majątku nowoczesne technologie agrotechniczneSprawozdania Kowieńskiego Związku Producentów Rolnych z 1920 i 1921, Kowno 1921.. W latach 1920–1923 zorganizowała w Krożach i Adamajciach punkty pomocy dla osieroconych polskich dzieci, społecznie nimi kierującJ. Żenkiewicz, Rodzinne drogi, s. 68, 79–81, 99–102, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 2017..