Za postawę wykazaną podczas walk, w czasie których „rozkazy wypełniał ochotnie ze szczególniejszem męstwem, odwagą i z szybkością”, 17 maja 1922 został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy.
Po powrocie z frontu, w dniach 1–23 listopada 1918 zorganizował i wyszkolił kompanię ochotniczą w powiecie myślenickim na wyprawę lwowską. W tym też czasie wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. 18 marca 1919, jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 marca tego roku podporucznikiem piechoty. Służył wówczas w 5 Pułku Piechoty LegionówDz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919 roku, poz. 1149..
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1211. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 76. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu tego roku został wyznaczony w 1 Pułku Piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko kwatermistrza. W marcu 1930 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. Z dniem 15 stycznia 1931 został przydzielony na okres jednego miesiąca, a z dniem 1 marca tego roku przeniesiony do Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych.