Od jesieni do końca 1919 służył w Sztabie Dowództwa Okręgu Generalnego „Łódź” na stanowisku szefa Oddziału V dla Spraw Żołnierskich.
15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Tego samego dnia minister spraw zezwolił mu „korzystać tytularnie ze stopnia podpułkownika”. W tym czasie nadal pełnił służbę w PKU 29 pp w Kaliszu. W lipcu tego roku został przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” na stanowisko szefa Wydziału V Sztabu. 21 lipca 1920 został uznany przez Komisję Superrewizyjną za niezdolnego do służby frontowej, a zdolnego wyłącznie do służby kancelaryjno-administracyjnej. 29 lipca tego roku został przeniesiony na stanowisko komendanta PKU Poznań. 1 czerwca 1921 został wcielony do 57 Pułku Piechoty Wielkopolskiej, jako oddziału macierzystego z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku w PKU Poznań. W listopadzie 1921, w związku z wprowadzeniu pokojowej organizacji służby poborowej, został wyznaczony na stanowisko inspektora komend uzupełnień. 3 maja 1922 został zatwierdzony w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 91. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 60 Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Ostrowie Wlkp.