Podobnie jak u Haramiyavia, ale inaczej niż u morganukodontów i u takich cynodontów jak Prozostrodon, Brasilodon, Brasilitherium czy Candelariodon, na kości zębowej K. jenkinsi nie występowała bruzda (określana też w języku angielskim jako Crompton’s groove, „bruzda Cromptona”), w której tkwiła zastępcza blaszka zębowa (listewka zębowa). Występująca na kości zębowej bruzda dla kości zazębowych nie uległa redukcji, co zdaniem autorów opisu K. jenkinsi świadczy, że u tego ssakokształtnego kości zazębowe w dalszym ciągu leżały w bruździe zazębowej (inaczej niż u współczesnych ssaków, u których kości te oddzieliły się od żuchwy i uległy przekształceniu w kosteczki słuchowe). U Kalaallitkigun występował duży wyrostek dziobiasty żuchwy (plezjomorfia ssakokształtnych, występująca również u Haramiyavia) ze stosunkowo dużą powierzchnią przyczepu mięśnia skroniowego.
Wzór zębowy Kalaallitkigun w zakresie, w jakim możliwa jest jego rekonstrukcja na podstawie zachowanych zębodołów (w kości zębowej występował jeden kieł, cztery zęby przedtrzonowe i trzy zęby trzonowe;