Tarczyk żółtawy (Cassida flaveola) – gatunek chrząszcza z rodziny stonkowatych i podrodziny tarczykowatych. Zamieszkuje Palearktykę i nearktyczną Amerykę Północną. Żeruje na goździkowatych.

Taksonomia thumb|left|Widok od góry Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1794 roku przez Carla Petera Thunberga. Dawniej umieszczany był w podrodzaju nominatywnym (Cassida s.str.). W 2002 roku Walter Steinhausen na podstawie cech budowy poczwarki wprowadził dla tego tarczyka monotypowy podrodzaj Pseudocassis. Na odrębność linii ewolucyjnej tego taksonu od palearktycznych przedstawicieli podrodzaju nominatywnego wskazują także jego preferencje pokarmowe. Pozycja Cassida (Pseudocassis) na drzewie rodowym rodzaju Cassida pozostaje jednak niepewna.

Morfologia thumb|left|Widok od spodu Chrząszcz o ciele długości od 4 do 6 mm. Grzbietowa strona ciała ubarwiona jest żółtawo lub jasnoochrowo, czasem z drobnymi, ciemniejszymi, rozmytymi plamami na pokrywach. Inne ubarwienie mają rzadko spotykane formy melanotyczne – ich przedplecze i pokrywy są smolistobrunatne z czerwono prześwitującymi krawędziami. Spód ciała jest czarny z żółtawymi: głową, podstawami czułków i krawędziami odwłoka. Ubarwienie odnóży jest żółtawe.