Zakupił także i podarował do świątyni srebrny kielich mszalny ze złotą patenę kielichową oraz srebrną wieczną lampkę do głównego ołtarza. W raporcie z wizyty duszpasterskiej biskupa Paula Alphérana de Bussan w 1744 znalazła się informacja, że budynek kościoła miał wydłużony kształt, a jego dach wsparty był na pięciu łukach. Podłoga wewnątrz była wyłożona płytami, a drzwi były na ścianie południowej. Jedyny ołtarz wykonany był z alabastru. W ołtarzu obraz tytularny pędzla Francesco Zahry z 1739 przedstawiający Matkę Bożą osłaniającą swym płaszczem pobożną duszę. Obraz ten znajduje się w kościele po dziś dzień.
Kościół trzeci – dzisiejszy W 1752 ks. Saliba uzyskał od wielkiego mistrza Manuela Pinto sąsiednią działkę ziemi i pozwolenie na budowę na obu działkach nowego kościoła. Prace, wpierw rozbiórkowe, a następnie budowlane postępowały szybko, i już 5 października 1754 nowy, większy kościół został poświęcony. Jego pierwszym rektorem został ks. Saliba. Uzyskał on następnie przywilej dla rektora do mianowania swojego następcy jeszcze za życia, co było wyjątkowym przywilejem w tamtych czasach.