Po powstaniu pozostającego pod rosyjską kontrolą Królestwa Polskiego Pretwicz otrzymał dymisję z wojska (1816). Osiadł prawdopodobnie w Gaci Pawęzowej, której był wtenczas właścicielem.
thumb|240px|Wnętrze kościoła w Żychlinie, z widoczną po prawej stronie tablicą epitafijną Teodora Pretficza.
Zmarł 1 grudnia 1836. Został pochowany w Żychlinie koło Konina, gdzie w kościele ewangelicko-reformowanym zachowała się jego tablica epitafijna.
Rodzina Żoną Teodora była Helena Kijeńska. Miał dwóch synów: Józefa Wincentego i Ludwika Adama, którzy oboje porzucili protestantyzm, a w 1838 otrzymali od władz carskich potwierdzenie swojego szlachectwa.
Jego bratem był Ludwik (ur. ok. 1778, zm. 1802), którego kariera wojskowa aż do tragicznej śmierci była podobna do losów starszego brata: w stopniu chorążego walczył w powstaniu kościuszkowskim, po ostatecznym rozbiorze Polski, w 1799 wstąpił do Legii Naddunajskiej, gdzie otrzymał oficerski stopień porucznika, walczył pod Hohenlinden (1800), zginął na San Domingo w zasadzce zorganizowanej przez murzyńskich